Nowe Pokolenie Twórców
🎨✨ Nowe Pokolenie Twórców to miejsce stworzone z myślą o ludziach, którzy rozwijają swoje pasje, tworzą, eksperymentują i pokazują światu swój talent.
Dorota Kluska – nauczycielka wychowania przedszkolnego, dyrektorka Samorządowego Przedszkola nr 145 w Krakowie oraz edukatorka.
Od wielu lat współpracuje z wydawnictwem edukacyjnym BLIŻEJ PRZEDSZKOLA - wychowanie i edukacja, dla którego tworzy materiały metodyczne przeznaczone dla nauczycieli wychowania przedszkolnego – wiersze, piosenki, zabawy oraz scenariusze zajęć.
Autorka publikacji „Sposoby na nudę”, „Kolorowe zabawy w zasięgu ręki”, „Muzyczny przepis na dobrą zabawę”, a także współautorka książki „Zabawowy trening mowy”. W swojej pracy łączy doświadczenie pedagogiczne z twórczym podejściem do edukacji, inspirując nauczycieli do rozwijania dziecięcej wyobraźni i kreatywności.
Od kilku lat prowadzi na Facebooku autorską stronę „Zatrzymane w biegu”, poświęconą refleksjom nad życiem, wiarą, codziennością i przemijaniem. Publikowane tam teksty stanowią zapis uważnego spojrzenia na człowieka oraz wartości, które nadają sens codziennym doświadczeniom.
Tekst: Bartłomiej Bart Dyrcz, fot. arch. Doroty Kluski
Wojciech Osielczak (ur. 1992) – artysta wizualny, rysownik, grafik, ilustrator, malarz i fotograf. Absolwent Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz Studium Pedagogicznego przy Wydziale Malarstwa tej uczelni. Od lat związany ze szkołą i edukacją – najpierw jako uczeń, później pracownik i nauczyciel. Przez osiem lat pracował jako pedagog, traktując działalność edukacyjną jako równie ważny obszar swojej aktywności jak twórczość artystyczna.
Swoje prace prezentował na wystawach w Polsce, Francji i na Słowacji. Tworzy na styku rysunku, grafiki, malarstwa, ilustracji i fotografii, konsekwentnie rozwijając autorski język oparty na obserwacji codzienności, relacji międzyludzkich oraz bliskości natury.
Miłośnik przyrody, podróży i spotkań z ludźmi. Niektórzy nazywają go „Leśnym Człowiekiem”, inni podkreślają jego nieustanną ciekawość świata i umiejętność dostrzegania niezwykłości w rzeczach pozornie zwyczajnych.
Twórczość Wojciecha Osielczaka wyrasta z uważnej obserwacji świata i przekonania, że sztuka nie musi być oddzielona od codziennego życia. Artysta czerpie inspiracje z natury, lokalnego krajobrazu, spotkań z ludźmi oraz własnych doświadczeń związanych z edukacją i pracą społeczną. W centrum jego zainteresowań znajduje się człowiek – nie jako abstrakcyjny temat, lecz jako uczestnik konkretnych relacji, historii i miejsc.
W ostatnich latach jego praktyka artystyczna coraz mocniej koncentruje się wokół lokalności i budowania więzi z najbliższym otoczeniem. Szczególne miejsce zajmuje w niej Tokarnia – przestrzeń codziennego życia, pracy i twórczych poszukiwań. Powstające cykle rysunków, grafik i obrazów dokumentują zarówno charakter miejscowości, jak i atmosferę życia jej mieszkańców. Ważnym elementem procesu są szkicowniki, notatki wizualne oraz obserwacje gromadzone podczas rozmów, spacerów i codziennych spotkań.
Osielczak postrzega sztukę jako formę dialogu i świadectwo obecności. Równie istotne jak gotowe dzieło są dla niego proces tworzenia, przestrzeń pracowni, działalność edukacyjna oraz relacje budowane wokół wspólnego doświadczenia rysunku i obserwacji. Jego prace łączą wrażliwość dokumentalisty z intuicją artysty poszukującego znaczeń ukrytych w zwyczajnych sytuacjach.
Równolegle rozwija bardziej osobisty projekt „EgotoAshes”, eksplorujący ciemniejsze i bardziej introspektywne obszary doświadczenia. Stanowi on odmienny, lecz komplementarny nurt jego działalności – skoncentrowany na wewnętrznych przeżyciach, duchowości i procesach przemiany. Niezależnie od medium, twórczość Wojciecha Osielczaka pozostaje próbą uważnego patrzenia na świat i odnajdywania w nim tego, co autentyczne, bliskie i prawdziwe.
Wojciech Osielczak prowadzi autorskie zajęcia rysunku oparte na relacji, twórczej pracy i wyobraźni, skierowane do dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Uczy uważnej obserwacji, proporcji, światła, koloru oraz różnorodnych technik plastycznych.
Tekst (na podstawie informacji od artysty) Bartłomiej Bart Dyrcz fot. archiwum Wojciecha Osielczaka
Sylwia Mirowska (ur. 1973, Bielsko-Biała) — malarka i artystka wizualna związana z Krakowem oraz Tokarnią w Beskidzie Makowskim, gdzie mieszka i pracuje. Ukończyła Studia Podyplomowe na Wydziale Malarstwa Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz na Wydziale Architektury Wnętrz Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Jest również absolwentką Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie na Wydziale Ekonomii i Stosunków Międzynarodowych.
Jej twórczość inspirowana jest przede wszystkim naturą, podróżami oraz relacjami międzyludzkimi. Artystka postrzega przenikanie się świata przyrody i duchowości człowieka jako naturalny wymiar rzeczywistości. W swoich pracach łączy realistyczną obserwację z baśniową narracją, tworząc malarskie opowieści pełne symboli, emocji i subtelnych odniesień do świata wyobraźni.
Malarstwo Sylwii Mirowskiej stanowi zaproszenie do świata snu i kontemplacji. W jej obrazach rzeczywistość spotyka się z tym, co ulotne i metaforyczne. Pojawiają się w nich zarówno motywy przyrody, jak i fantastyczne postacie czy symboliczne przestrzenie, pozostawiające odbiorcy przestrzeń do własnej interpretacji i dopowiedzenia dalszego ciągu historii.
W twórczości artystki można odnaleźć charakterystyczne, powracające cykle tematyczne, które sama określiła jeszcze przed rokiem 2000 jako swoje rozpoznane wybory: wodnicy, las, anioły i ogrody. Ważnym elementem jej praktyki pozostaje także zainteresowanie architekturą oraz relacją między przestrzenią a obrazem. Malarstwo i architektura od lat wzajemnie przenikają się w jej życiu zawodowym.
Sylwia Mirowska posługuje się różnorodnymi technikami i mediami plastycznymi, ceniąc doświadczenie wynikające z eksperymentowania z formą i materią. Wieloletnia praktyka pozwala jej swobodnie dobierać technikę do tematu oraz formatu pracy. Obecnie koncentruje się przede wszystkim na rysunku i malarstwie sztalugowym, przywiązując dużą wagę do jakości warsztatu i rzemiosła artystycznego.
Swoją wrażliwość twórczą rozwijała od najmłodszych lat w pracowniach rysunku i malarstwa w Krakowie. Pierwsze wystawy oraz kontakt z odbiorcami utwierdziły ją w wyborze drogi artystycznej. Od wielu lat uczestniczy w wystawach indywidualnych i zbiorowych oraz międzynarodowych plenerach artystycznych w Polsce i za granicą, m. in. w Rumunii, Niemczech, we Włoszech i na Ukrainie.
Tekst (na podstawie informacji od artystki) Bartłomiej Dyrcz / KCK Tokarnia
fot. archiwum Sylwii Mirowskiej Polecamy - Sylwia Mirowska
Ks. dr Sławomir Filipek (ur. 1984 w Myślenicach) – kapłan Archidiecezji Krakowskiej, teolog, historyk sztuki, pedagog oraz badacz dziedzictwa sakralnego. Ukończył studia filozoficzno-teologiczne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, międzyuczelniane studia podyplomowe z zakresu konserwacji, kształtowania architektury i aranżacji wnętrz obiektów sakralnych prowadzone przez Uniwersytet Papieski Jana Pawła II i Politechnikę Krakowską, a także studia z ochrony dóbr kultury na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. Stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o sztuce uzyskał w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie.
Wychowany w środowisku artystycznym, od lat konsekwentnie ukazuje wzajemne przenikanie się sztuki i religii. Posługę duszpasterską łączy z działalnością naukową, popularyzatorską i kulturalną. Jest członkiem Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Historyków Sztuki, autorem książek i licznych publikacji naukowych poświęconych ikonografii, malarstwu oraz sztuce sakralnej, a także współorganizatorem wystaw malarstwa, rzeźby i plenerów artystycznych.
Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują badania nad dziedzictwem kulturowym Tokarni i ziemi tokarskiej. Jest autorem monografii Obraz Matki Bożej Śnieżnej w Tokarni. Studium nad ikonografią Salus Populi Romani (2017), publikacji dotyczącej twórczości Zdzisława Słoniny i Józefa Wrony, artykułów naukowych poświęconych zabytkom Tokarni, w tym studium Ukrzyżowanie z Tokarni, a także opracowania biogramu Katarzyny Filipek.
Jego działalność naukowa i popularyzatorska stanowi istotny wkład w dokumentowanie oraz ochronę dziedzictwa artystycznego Małopolski, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki sakralnej i lokalnej historii.
Tekst Bartłomiej Bart Dyrcz, archiwum ks. Sławomira Filipka
Anna Zychowicz Esavna – polsko-norweska pisarka, tłumaczka, artystka i pedagog. Absolwentka teatrologii na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończyła również studia podyplomowe z zakresu zarządzania kulturą oraz pedagogiki. Od 2009 roku związana była z działalnością teatralną jako reżyserka i instruktorka teatralna w ośrodkach kultury oraz teatrach amatorskich.
W 2017 roku wraz z rodziną zamieszkała w Norwegii.
Jej twórczość koncentruje się wokół fenomenu maski teatralnej, teatru formy oraz działań performatywnych inspirowanych naturą, symboliką i duchowością. Autorskie maski i obiekty teatralne prezentowała podczas licznych wystaw oraz projektów artystycznych realizowanych m.in. w Agder Kunstsenter, Arteriet, Kristiansand Kunsthall, Lista Fyr oraz w przestrzeni miejskiej Kristiansand. Tworzone przez nią projekty były wielokrotnie wspierane przez norweskie instytucje kultury, takie jak Kulturrådet, Cultiva, Scenekunst Sør, Kristiansand kommune, Norsk Forfattersentrum czy Agder fylkeskommune.
Jako pisarka zadebiutowała w 2021 roku powieścią „Był sobie chłopiec”, otwierającą serię książek o Antonim Asanie. W kolejnych latach ukazały się następne części cyklu – „Sarkofag Wiedźm” oraz „Żywe Księgi”. W 2025 roku opublikowała dwujęzyczną książkę dla dzieci „Adija – córka dwóch światów”, objętą patronatem honorowym Ambasady RP w Oslo. W latach 2020–2022 publikowała także artykuły dotyczące wolności słowa i różnorodności kulturowej w norweskim czasopiśmie „Subjekt”.
Anna Zychowicz Esavna jest członkinią norweskiego Stowarzyszenia Twórców Sztuk Scenicznych oraz Norweskiego Centrum Pisarzy.
W swojej twórczości łączy wyobraźnię z refleksją nad kruchością istnienia, naturą i kosmosem. Inspiracje odnajduje w dzikiej przyrodzie, filozofii, rodzinie oraz codziennych rytuałach — łowieniu ryb, zbieraniu grzybów i tworzeniu ziołowych mikstur. Wierzy, że człowiek powinien częściej patrzeć w gwiazdy, odważniej marzyć i nieustannie zachowywać ciekawość świata.
Tekst na podstawie informacji od autorki Bartłomiej Bart Dyrcz
fot. Archiwum Anny Zychowicz
Sławomir Zięba (ur. 13 grudnia 1990) – rzeźbiarz, rysownik i malarz, absolwent Wydziału Rzeźby Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie . Edukację artystyczną rozpoczął w 2006 roku w Państwowym Liceum Plastycznym im. Józefa Kluzy, które ukończył z wyróżnieniem. Następnie studiował na krakowskiej ASP, aktywnie uczestnicząc w plenerach i konkursach artystycznych. W 2016 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem, prezentowany na wystawie najlepszych dyplomów w Pałac Sztuki w Krakowie / The Palace of Fine Arts in Kraków.
W swojej twórczości koncentruje się przede wszystkim na rzeźbie figuratywnej, a także rysunku i malarstwie. Inspirację czerpie z obserwacji ludzkiego ciała, ruchu oraz emocji zapisanych w formie. Szczególną wagę przywiązuje do procesu twórczego – świadomego, pozbawionego pośpiechu i skupionego na budowaniu narracji zawartej w dziele. Rysunek stanowi dla niego istotny etap pracy, pozwalający uchwycić dynamikę i charakter kompozycji.
Artysta ma na swoim koncie liczne wystawy indywidualne i zbiorowe w Polsce, m.in. w Galerii (-1) Polskiego Komitetu Olimpijskiego w Warszawie, Pałacu Sztuki w Krakowie czy Galerii Kolekcjoner. Jego prace prezentowano także podczas targów sztuki ARTSHOW. Rzeźba „Obelisk”, zrealizowana w ramach konkursu organizowanego przez Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, została umieszczona jako stała ekspozycja na rynku w Miechowie.
Dzieła Sławomira Zięby znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce oraz za granicą, m.in. w Szwecji i USA. Jego rzeźby regularnie pojawiają się na aukcjach kolekcjonerskich. Współpracuje z Mazowieckim Domem Aukcyjnym, Teutsch Gallery oraz Your Art Maison. W 2021 roku został członkiem Polskiego Związku Artystów Plastyków. W 2022 roku zdobył II miejsce w międzynarodowym konkursie MArte Live Europe, natomiast w 2025 roku otrzymał Nagrodę Starosty Myślenickiego w dziedzinie kultury.
Do najważniejszych prezentacji jego twórczości należą m.in.: indywidualna wystawa „Sfera Aktu” w Galerii (-1) Polskiego Komitetu Olimpijskiego w Warszawie (2020), udział w cyklu Salonów Bożonarodzeniowych w Pałacu Sztuki w Krakowie (2021–2025), wystawa „Laboratorium Rzeźby” w Warszawie (2021) oraz ekspozycje rysunku i rzeźby w Krakowie, Limanowej i Myślenicach.
Tekst: Bartłomiej Dyrcz / KCK Tokarnia
fot. archiwum Sławomira Zięby
Natalia Jarząbek ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie w klasie prof. dr hab. Barbary Świątek-Żelaznej, a w latach 2019–2023 była doktorantką tamtejszej Szkoły Doktorskiej. Kształciła się również pod kierunkiem prof. Wally Hase w Hochschule für Musik Franz Liszt w Weimarze w ramach programu Erasmus+. Jest także absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskała tytuł magistra matematyki stosowanej.
Obecnie pełni funkcję pierwszej flecistki Filharmonia Krakowska im. Karola Szymanowskiego w Krakowie. W latach 2021–2025 współpracowała z Akademią Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, prowadząc działalność dydaktyczną i artystyczną. Jest również artystką japońskiej marki fletów Miyazawa.
Szczególne miejsce w jej działalności naukowej i wykonawczej zajmuje technika oddechu permanentnego jako środka wyrazu w muzyce współczesnej. Jest uznaną specjalistką w tej dziedzinie, inspirującą współczesnych kompozytorów do tworzenia nowych utworów dedykowanych jej osobie. Wspólnie z współautorami opracowała podręcznik i zbiór ćwiczeń Infinity. Oddech permanentny, który w 2022 roku zdobył I nagrodę The National Flute Association w kategorii Newly Published Music – Pedagogical Work. Prowadzi liczne kursy mistrzowskie i warsztaty poświęcone tej technice dla flecistów w Polsce i za granicą.
Jest laureatką wielu prestiżowych konkursów krajowych i międzynarodowych, zdobywając m.in. I nagrodę na The British Flute Society Competition, I nagrodę w Stockholm International Music Competition, II nagrodę w The Dutch Flute Competition oraz III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Michała Spisaka. Regularnie doskonali swój warsztat podczas kursów mistrzowskich prowadzonych przez wybitnych flecistów, a za osiągnięcia artystyczne otrzymała liczne nagrody, stypendia i wyróżnienia.
Bogaty dorobek fonograficzny Natalii Jarząbek obejmuje m.in. udział w nagraniu utworu Pulse 11/8 na płycie Włodka Pawlika – laureata Nagrody Grammy, album 900 Miles z muzyką na flet i fortepian, a także płytę Infinity nagraną w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach wraz z belgijską pianistką Emmy Wils. Od 2017 roku jest członkinią Cracow Golden Quintet, z którym zdobyła II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie. Nagrana przez zespół płyta Polish Wind Quintets została nominowana do nagrody Fryderyk 2021 w kategorii muzyki kameralnej. W kolejnych latach ukazały się albumy Sideways (Warner Classics) z udziałem kwintetu oraz Polish Wind Quintets vol. 2, kontynuujący promocję polskiej muzyki kameralnej.
Tekst (na podstawie informacji od artystki): Bartłomiej Bart Dyrczfot. archiwum Natalii Jarząbek
Wojciech Pęcek (ur. 1993) – filmowiec, animator kultury i społecznik związany z regionem Kliszczaków. Od najmłodszych lat współtworzy działalność Zespołu Regionalnego Kliszczacy, angażując się w projekty artystyczne, edukacyjne i promujące dziedzictwo kulturowe. Pełni funkcję prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Tokarni, łącząc aktywność społeczną z działaniami na rzecz lokalnej kultury.
Jest autorem filmów dokumentalnych, reportaży, teledysków i projektów muzycznych realizowanych m.in. we współpracy z Kliszczackim Centrum Kultury. Jego produkcje prezentowane były na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach filmowych, zdobywając uznanie jurorów i publiczności. Film „Echo” został wyróżniony podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmów Nieprofesjonalnych w Oświęcimiu (2026), a wcześniejsze realizacje znalazły się w programach m.in. festiwali w Oświęcimiu, Koninie, Bieruniu, Przemyślu i podczas Krakowskiego Festiwalu Górskiego.
Laureat nagrody głównej w ogólnopolskim konkursie „Opowiedz” za teledysk do utworu „Zawzdym Ci godała”. Współtwórca widowisk muzyczno-tanecznych, takich jak „Kliszczacki Folk”, „Czas wspomnień”, „Tokarnia na mapie Niepodległości”, „Czarci pieniądz” czy „Ubiercie, ubiercie nase siekierecki”. Autor licznych teledysków i projektów audiowizualnych popularyzujących kulturę, historię i tradycję regionu.
Autor teledysków, m.in. „Nie w Betlejem” (2017), „Cyganka” (2018), „Dziecina mała” (2021), „Gore gwiozda” (2021) oraz „Przeszłość przyszłości” (2021). Realizator projektów kulturalnych, filmów dokumentalnych i działań animacyjnych na rzecz promocji kultury regionu. Zrealizował cykl wywiadów „Dwóch na jednego”.
W swojej twórczości łączy dokumentalną wrażliwość z pasją do lokalnego dziedzictwa, tworząc opowieści o ludziach, pamięci i tożsamości miejsca.
Tekst Bartłomiej Bart Dyrcz / KCK Tokarniafot. archiwum KCK Tokarnia
Paweł Funek – rzeźbiarz z Krzczonowa
Paweł Funek (ur. 8 kwietnia 1987 r.) to rzeźbiarz, twórca sztuki ludowej i sakralnej oraz absolwent Liceum Plastycznego im. Antoniego Kenara w Zakopanem PLSP im. A. Kenara w Zakopanem. Od ponad dwóch dekad związany jest z tradycją rzemiosła artystycznego, konsekwentnie rozwijając własny styl oparty na szacunku do drewna, detalu i regionalnej estetyki.
Swoją przygodę z rzeźbą rozpoczął już w wieku 11 lat. Pasja do pracy w drewnie z czasem przerodziła się w drogę zawodową i artystyczną. Edukacja w jednej z najbardziej cenionych szkół artystycznych w Polsce pozwoliła mu ukształtować warsztat oraz wyraz twórczy, który dziś wyróżnia jego prace.
Twórczość Pawła Funka obejmuje przede wszystkim rzeźbę ludową, sakralną oraz stolarstwo artystyczne. Jego dzieła cechują się precyzją wykonania, wyczuciem materiału i emocjonalnym przekazem. Szczególne miejsce w dorobku artysty zajmują ręcznie wykonywane płaskorzeźby będące pamiątkami sakramentów świętych — chrztu, Pierwszej Komunii Świętej czy ślubu. Każda realizacja ma indywidualny charakter i powstaje z dbałością o najmniejszy detal.
Jednym z ważniejszych osiągnięć artysty było wykonanie rzeźbionego herbu na fotelu głównego ołtarza w Centrum Jana Pawła II w Krakowie.
Bliski jego twórczości pozostaje także motyw Jezusa Frasobliwego — symbolicznej postaci silnie zakorzenionej w kulturze Podhala i polskiej sztuce ludowej. Artysta chętnie powraca do tego tematu, nadając mu własną, współczesną interpretację.
Poza rzeźbą Paweł Funek tworzy również artystyczne elementy wyposażenia wnętrz, łącząc funkcjonalność z unikatowym charakterem rękodzieła. Jego prace trafiają zarówno do przestrzeni sakralnych, jak i prywatnych domów, zachowując autentyczność tradycyjnego rzemiosła i indywidualny styl twórcy.
Tekst Bartłomiej Dyrcz / KCK
fot. Archiwum Pawła Funka
Robert Dyrcz (ur. 27 marca 1972 roku w Zakopanem) – rzeźbiarz, rysownik i scenograf, absolwent Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Swoją edukację artystyczną rozpoczął w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. Jana Matejki, które ukończył na kierunku Konserwacja Zabytków. Następnie kontynuował naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 2002 roku uzyskał dyplom na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Józefa Sękowskiego.
Twórczość Roberta Dyrcza obejmuje rzeźbę, rysunek oraz scenografię. Artysta konsekwentnie rozwija własny język plastyczny, poszukując nowych form wyrazu i sposobów dialogu z odbiorcą. W swojej działalności łączy doświadczenia wyniesione z klasycznego warsztatu rzeźbiarskiego z zainteresowaniem współczesną refleksją nad człowiekiem, jego miejscem w świecie oraz znaczeniem idei i wartości we współczesnej rzeczywistości.
Istotnym obszarem jego aktywności jest również scenografia. Współpracował przy realizacji produkcji filmowych, uczestnicząc w pracach scenograficznych na planach filmów m. in. Jerzego Skolimowskiego, Wojciecha Smarzowskiego, Agnieszki Holland, Jerzego Stuhra. Doświadczenia zdobyte podczas pracy przy filmie znajdują odzwierciedlenie w jego podejściu do przestrzeni, formy i narracji wizualnej.
Robert Dyrcz brał udział w licznych konkursach artystycznych oraz wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Jest współautorem, wraz z Jackiem Gruszeckim, pomnika „Bachusa” w Zielonej Górze, który na trwałe wpisał się w krajobraz miasta i stanowi jeden z rozpoznawalnych elementów jego przestrzeni publicznej. Autor popiersia Katarzyny Filipek – Sprawiedliwej wśród Narodów Świata w parku dworskim w Tokarni.
Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i poza jego granicami. Jego realizacje rzeźbiarskie często przybierają formę metaforycznych i abstrakcyjnych kompozycji, w których materialna forma staje się nośnikiem idei. Twórca nadaje myślom i pojęciom wymiar przestrzenny, zachęcając odbiorcę do refleksji nad znaczeniem filozofii, duchowości oraz kondycji współczesnego człowieka. W centrum jego zainteresowań pozostaje dialog pomiędzy formą a treścią, pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co istnieje w sferze wyobraźni, pamięci i intelektualnej refleksji.
Tekst Bartłomiej Dyrcz, fot. Wojtek Pęcek, archiwum KCK Tokarnia
Bartłomiej Bart Dyrcz (ur. 2 sierpnia 1977 w Zakopane) – pisarz, malarz i scenograf, związany z nurtem malarstwa abstrakcyjnego oraz literaturą inspirowaną historią lokalną.
Dyplom z grafiki artystycznej uzyskał w 2002 roku na Uniwersytecie Śląskim w pracowni prof. Eugeniusza Delekty. W trakcie studiów rozwijał również warsztat w pracowniach malarstwa Józefa Hołarda oraz grafiki artystycznej Józefa Knopka. W swojej działalności artystycznej realizował także scenografie filmowe i teatralne.
Pracował jako scenograf planowy w Filmpolski.pl. W latach 2011–2016 pracowała w Teatr Groteska. Od 2016 związany z Kliszczackim Centrum Kultury i Dwór Targowskich w Tokarni.
Jako malarz specjalizuje się w kompozycjach abstrakcyjnych budowanych z uproszczonych form geometrycznych, przede wszystkim kwadratów i układów linearno-przestrzennych. Tworzy w technice akrylowej i olejnej, wykorzystując charakterystyczną metodę nakładania farby przy pomocy karty i szpachli. Ważnym elementem jego twórczości jest zjawisko powidoku i kontrastu następczego, osiągane poprzez zestawianie barw dopełniających. Jego obrazy wyróżniają się intensywną kolorystyką, rytmem oraz wyrazistą strukturą kompozycji. Autor cyklu obrazów „Dekalog. Znaki historii”, dzieła te stanowią artystyczną opowieść o przeszłości regionu i trudnej historii Polski.
Dyrcz był finalistą licznych konkursów artystycznych i filmowych, m. in. konkursu „Trzy Korony – Małopolska Nagroda Filmowa” realizowanego wspólnie z Jan Polewka, a także konkursów Lexmark European Art Prize 2004 oraz Obraz Roku 2005 magazynu Art & Business.
Jest autorem książek z zakresu literatury faktu, monografii regionalnych oraz beletrystyki, często związanych z historią i kulturą Małopolski. Jest pisarzem, eseistą i regionalistą, którego twórczość łączy literaturę piękną z historią, biografistyką i literaturą faktu. W swoim dorobku posiada powieści, opowiadania, biografie, monografie historyczne oraz publikacje poświęcone dziedzictwu kulturowemu Małopolski i regionu Kliszczaków. Jest autorem m.in. powieści "Wieczerza z Caravaggio", biografii "Elektryczny Baca" o Andrzeju Dziubku, książek "Zapomniane rękopisy", "Urywki życia", "Dziejopis. Kliszczacki trójkąt", zbioru "Na bezdechu. Opowiadania non fiction" oraz obszernej monografii "Łętownia. Genius loci 1365–2025". Jego twórczość wyróżnia dbałość o źródła historyczne, refleksja nad pamięcią i tożsamością oraz umiejętność łączenia dokumentu z literacką narracją, dzięki czemu przyczynia się do zachowania i popularyzacji lokalnego dziedzictwa kulturowego.
Archiwum Bartłomiej Bart Dyrcz
